deprem

çaresizlik zor...
çare varken yetememek de zor olmalı...Şükür ki Allahıma ben yalnız değildim. 2çocuklu yalnız bir anne ve kar yağmada iken depremin telaşı ile başedebilmek herkesin harcı değil..

16:16 daki 6.2 ege denizi depremini hissederken melis vicdanın kucağındaydı, diğer koltukta kuzey benim yanıbaşımda pepee izliyordu. sallandım kuzeye baktım dansediyor , o salladı sandm. sallandım durdum kendime baktım boşlukta mı kaldım diye hayır, avizeye baktım , sallanıyor, vicdana baktım" sallanıyoruz mualla" dedi. sesi telaşlıydı. napacağımız bilemeden ayağa kalktık, kiriş altına geçtik dış kapıya yaklaştık. elimiz kolumuz bağlandı bacaklarımız titredi, melis uyukluyor ince bir battaniyeye sarılı, kuzey orta halli kalınlıkta bir esofmanla bende tshirt vicdan da esofman takımı öylece kalakaldık, inmeye kalksak en az 10 dk ya ihtiyacımız vardı. Soğuk havaya çocukları çıkartmak için fazla vaktimiz olmayacaktı halbuki  :(

napalım nasıl yapalım derken telefonu aldım salondan ama nafile kuzeye pepee izlemesi için verdiğim telefon o moddan bir türlü çıkmıyordu ekran kilitlenmişti telefonu tamamaen kapatıp açamıyordum bile..nasıl becerdin bunu kuzey!!!
derken murat aradı sallandınız mı falan havadan sudan konusuyorken biz hala telaşlıydık nasıl da rahattı sinirim bozuldu, kuzey dışarı çıkacakken çıkmadığımız için hırçınlaşmıştı üstelik...

herşey sona erdiğinde ne kadar aciz olduğumuzu bir kere daha hatırladık.

2 çocukla iki anne yani iki kadın birnin çocukları yanında diğerinin değil...deprem sırasında ikimizin de yapacak çok şeyi yoktu plansızdık...

oysa acil durum çantamız olmalıydı. hemen üzerimize atacak acil durum giysilerimiz de ...en güvenli anda fırlayabilmeliydik...

bunun için ne gerekiyorsa hemen yapmalıydık da
ancak bu saate kadar elime buna yönelik bir iş değmedi...
Allah bizi bebeklerimizi eslerimizi ve tüm sevdiklerimizi tüm Türkiyei tüm müslümanları tüm dünyayı afetlerden ve şerlerden korusun..
Rabbime şükrolsun, hamdolsun!